- WIADOMOŚCI
Patrolowy paradoks, czyli dlaczego policjanci potrzebują broni długiej
Po zamachu w Krakowie pojawiają się pytania, czy nie powinno tworzyć się kolejnych wyspecjalizowanych jednostek na przykład do ochrony centrów miast. O ile jednak wzmocnienie służby kontrterrorystycznej czy pododdziałów taktycznych może być wartościowe, to założenie, że długą bronią mają posługiwać się przede wszystkim wybrani, wyspecjalizowani policjanci i to rozwiąże problem ochrony ważnych obiektów czy działań pościgowych, jest ślepą uliczką. Oto paradoks, który powoduje, że policjanci służby patrolowej muszą być przygotowani do użycia długiej broni.
Paradoksem sytuacji z Krakowa (ale też podobnych innych incydentów) jest jednak to, że pierwsi na miejscu zareagowali funkcjonariusze, którzy na co dzień nie podejmowali interwencji wymagających zastosowania broni długiej. Nie zmienia to faktu, że policjanci z patroli, służący na komisariatach, komendach powiatowych i wojewódzkich oraz w oddziałach prewencji również powinni być przygotowani do reagowania z bronią długą. I bynajmniej nie dotyczy to tylko funkcjonariuszy pełniących służbę w centrum Warszawy czy Krakowa, ale ogółu policjantów.
Po zdarzeniu w Krakowie mówi się – co zrozumiałe – o zagrożeniu terrorystycznym, ale tak samo jest w wypadku zdarzeń czysto kryminalnych. Jeśli dojdzie do napadu z użyciem broni czy porachunków grup przestępczych, to jako pierwsi na miejscu zdarzenia będą policjanci z prewencji i to z lokalnej jednostki. I to oni będą musieli odpowiedzieć na zagrożenie, na przykład prowadząc pościg.
Kontrterroryści będą ich oczywiście wspierać (czy nawet przejmą realizację zadania), ale po tym, jak dotrą na miejsce. No i oczywiście, jeśli przestępców zlokalizują po napadzie służby kryminalne policji, to planowego zatrzymania zostaną skierowani lepiej wyszkoleni i uzbrojeni funkcjonariusze.
Jeśli jednak do konfrontacji dojdzie bezpośrednio po zdarzeniu, to prawdopodobnie pierwsi będą policjanci z patrolu. Blokady na drogach wystawią zaalarmowane oddziały prewencji i funkcjonariusze terenowych jednostek z rejonu, a kontrterroryści i grupy realizacyjne będą uderzać w prawdopodobne miejsca przebywania przestępców, ze wsparciem policjantów prewencji tworzących pierścień obławy. Nawet więc po podniesieniu alarmu istnieje duże prawdopodobieństwo, że konfrontacja z uzbrojonymi napastnikami spadnie na barki policjantów prewencji. Nie mówiąc już o sytuacji mobilizacji.
Broń długa w służbie prewencyjnej Policji
Podstawowym uzbrojeniem są pistolety maszynowe PM-84P i PM-98 Glauberyt. Ta broń została wprowadzona w latach 90. XX wieku i nie cieszy się zbyt dobrą opinią. Jest uznawana za zawodną. To właśnie Glauberyty mieli żołnierze, którzy odnotowali dwa zdarzenia w rejonie granicy polsko-białoruskiej, zakończone postępowaniami prokuratorskimi lub sądowymi po przypadkowych wystrzałach (jeden w pościgu po oddaniu strzału alarmowego, drugi w trakcie przekazywania broni). Żołnierzy uniewinniono, a przynajmniej w jednym wypadku wskazano na wady konstrukcyjne broni.
Głęboko w policyjnych magazynach są też karabinki Kałasznikowa AKMS, znacznie starsze od Glauberytów. Te jednak używane są jeszcze rzadziej, z kilku względów. Broń jest ciężka i mało poręczna (do przewożenia w radiowozie), ale przede wszystkim cechuje się tzw. nadprzebiciem – zdolnością penetracji przeszkód w stopniu, która w środowisku cywilnym, w jakim operuje policja, nie jest pożądana. Innymi słowy, nawet wyszkolony strzelec z kbk AKMS i celne strzały mogą stanowić duże zagrożenie dla ludności cywilnej. W praktyce więc kbk AKMS są przeznaczone do wykonywania zadań przez Policję głównie w czasie mobilizacji.
Oczywiście kontrterroryści czy grupy realizacyjne CBŚP mają do dyspozycji nowoczesne karabinki HK416 czy pistolety maszynowe w rodzaju MP-5 i UMP, niemniej sytuacja w pionie prewencyjnym jest diametralnie inna i dużo gorsza. Do dyspozycji jest stara i zawodna broń, niespełniająca współczesnych wymagań. W dodatku funkcjonariusze prewencji strzelają z reguły mało z broni krótkiej (chyba, że ktoś szkoli się sam, albo dowództwo konkretnej jednostki wykazuje szczególne zaangażowanie w tym obszarze) a z broni alarmowej jeszcze mniej.
Temat szkolenia i dostosowania sprzętu używanego w codziennej służbie przez policjantów (choćby uchwytów do bezpiecznego przechowywania broni) wymaga oddzielnych analiz. Jeśli bowiem broń długą wozić ma ze sobą patrol, który najczęściej będzie reagował na działania o charakterze chuligańskim czy np. kieszonkowców, to funkcjonariusze muszą mieć możliwość bezpiecznego pozostawienia jej w pojeździe.
